1هدف: پژوهش حاضر با هدف اثر بخشی آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه بر  سرسختی و خودکار آمدی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول انجام شد.روش: این پژوهش از نوع مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون –پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر قم بود که 30 نفر از دانش آموزان یکی از مدارس ناحیه یک شهر قم  با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه 15نفری به صورت کاملا تصادفی دسته بندی شدند. دانش آموزان گروه آزمایش در 8 جلسه 80 دقیقه ای برنامه آموزش خود کنترلی مبتنی بر مدرسه شرکت کردند و گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. قبل و بعد از اجرای مداخله  و در مرحله پیگیری، هر دو گروه با استفاده از مقیاس سرسختی روانشناختی لانگ و گولت (2003)  و  مقیاس  خودکار آمدی کودک و نوجوان ((SEQ-C  مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار spss-22 و از طریق آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شد.یافته ها:  نتایج نشان داد که آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه تاثیر معناداری بر افزایش سرسختی روانشناختی و خود کار آمدی دانش آموزان دارد (01/0 P<). .نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر بیانگر آن بودند که آموزش مهارت خود کنترلی مبتنی بر مدرسه می تواند به عنوان مداخله ای موثر در افزایش سرسختی روانشناختی و  خود کار آمدی در دانش آموزان باشد

1هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین خلاقیت بر اساس خودمدیریتی و خودکارآمدی خلاّق با میانجیگری درگیری تحصیلی در دانش آموزان دبستانی دارای مشکلات یادگیری صورت پذیرفت. روش: از نوع توصیفی همبستگی با طرح تحلیل مسیر در قالب معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری دبستان های شهر اراک در سالتحصیلی 1401-1400 بودند که از بین آنها 200 دانش آموز دختر و پسر (هر جنس100 نفر) با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های کلورادو، خلاقیت، خودمدیریتی هاوتون و نک، خودکارآمدی خلاّق، و درگیری تحصیلی بود که توسط معلمان و والدین دانش آموزان دچار مشکلات یادگیری تکمیل گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضرایب همبستگی پیرسون، و تحلیل مسیر در نرم افزار SPSS و AMOS آنالیز گردید. از روش مدل یابی معادلات ساختاری برای بررسی برازش مدل پژوهش استفاده شد. نتایج: یافته ها نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. همچنین ضرایب بیانگر اثر معنادار خودکارآمدی خلاق به همراه ابعاد خودمدیریتی بر درگیری تحصیلی و خلاقیّت معنادار بود. به این معنی که با افزایش خودکارآمدی خلاق و خودمدیریتی تغییر مثبتی در میزان درگیری تحصیلی و خلاقیّت دانش آموزان دارای مشکلات یادگیری بوجود می آید. لذا روابط بین متغیرهای مدل ترسیم شده در این پژوهش، مورد تأیید قرار گرفت. بحث و نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که خودکارآمدی خلاق و ابعاد خودمدیریتی از طریق افزایش درگیری تحصیلی اثر مثبتی بر افزایش خلاقیّت دارند.

زمینه و هدف: مشکلاتی که بیماران پس از جراحی استومی روده ای با آن ها مواجه می شوند، می تواند منجر به اختلال در سازگاری و خودکارآمدی آن ها شود. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این دو متغیر دارای اثرات متقابل هستند. این مطالعه با هدف تعیین همبستگی بین سازگاری و خودکارآمدی بیماران دارای استومی روده ای انجام گرفته است.روش بررسی: این مطالعه توصیفی همبستگی در مورد 76 نفر از بیماران دارای استومی روده ای که در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1394 بستری بودند، به شیوه نمونه گیری در دسترس انجام یافت. ابزار پژوهش پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی و بیماری، مقیاس خودکارآمدی استومی و پرسشنامه سازگاری با استومی بود. تجزیه و تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS v.19 و با استفاده از آمار توصیفی و تحلیلی انجام یافت.یافته ها: آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین ابعاد سازگاری: پذیرش (p<0.001، r=0.518)، اشتغال ذهنی با اضطراب (p<0.001، r=0.438)، تعامل اجتماعی (p<0.001، r=0.488) و خشم (p<0.001، r=0.384) با میانگین نمره خودکارآمدی ارتباط خطی مثبت و معناداری وجود دارد. آزمون رگرسیون چندگانه نشان داد که بعد تعامل اجتماعی و پذیرش، همبستگی معناداری با خودکارآمدی بیماران دارد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که ابعاد تعامل اجتماعی و پذیرش سازگاری در ارتباط با خودکارآمدی، دارای بیش ترین اهمیت است. بنابراین توصیه می شود در مراقبت از بیماران دارای استومی به خصوص در ماه های ابتدایی پس از جراحی، با طراحی و اجرای مداخلات آموزشی و حمایتی مناسب، به سازگاری بیماران با ظاهر فیزیکی استومی و حفظ تعاملات اجتماعی آن ها کمک شود.

1زمینه و اهداف: سلامت ‎معنوی یکی از ابعاد بسیار مهم در سلامت ‎انسان که باعث افزایش توان سازگاری فرد می شود. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط سلامت‎ معنوی با خودکارآمدی دانشجویان پرستاری یک دانشگاه نظامی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه مقطعی (توصیفی-تحلیلی) در سال 1401 در یک دانشگاه نظامی منتخب شهر تهران انجام شد. 220 دانشجوی مقطع کارشناسی پرستاری به روش سرشماری وارد مطالعه شدند که در نهایت 190 دانشجو مطالعه را تکمیل کردند. ابزار گردآوری داده‎ها شامل پرسشنامه اطلاعات فردی، پرسشنامه سلامت‎ معنوی الیسون و پالتزیون و پرسشنامه‎ خودکارآمدی ‎عمومی ‎شرر بود. یافته ها: میانگین سلامت‎ معنوی (6. 72±75. 27) و خودکارآمدی (6. 5±47. 92) دانشجویان ‎پرستاری در سطح متوسط بود. بین سلامت معنوی و خودکارآمدی دانشجویان پرستاری رابطه مثبت معناداری وجود داشت (0. 001>p و 0. 313=r). همچنین، بین خودکارآمدی با ترم تحصیلی (0. 001=p و 0. 238=r) و سن (0. 001=p و 0. 248=r) دانشجویان پرستاری رابطه مثبت معناداری وجود داشت. بین متغیر سلامت معنوی با هیچکدام از متغیرهای فردی دانشجویان پرستاری رابطه معنادار آماری دیده نشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه از اهمیت سلامت معنوی در افزایش خودکارآمدی دانشجویان ‎پرستاری حمایت می‎کند. لذا، توجه به ارتقای سلامت‎ معنوی دانشجویان پرستاری جهت افزایش خودکارآمدی آنان توصیه می شود.

مقدمه: هدف از این مطالعه توصیفی-تحلیلی بررسی نقش تعدیل کنندگی خودکار آمدی بر رابطه بین دو متغیر رضایت شغلی و سلامت روان در کارشناسان رشته بهداشت عمومی بود. مواد و روش کار: جامعه آماری مشتمل بود بر 91 کارشناس شاغل در مراکز بهداشتی و درمانی شهر تهران که به صورت نمونه در دسترس در مطالعه شرکت داده شدند. ابزار مورد استفاده این مطالعه شامل گونه فارسی دو ابزار استاندارد سنجش خودکارآمدی عمومی و سنجش سلامت روان (12-GHQ) و همچنین ابزار محقق ساخته برای سنجش رضایت شغلی بود. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد که افراد مورد مطالعه از میزان خود کارآمدی، رضایت فرد از شغل خود و سطح سلامت روان نسبتاً خوبی برخوردارند. نتایج نشان داد رابطه بین خودکارآمدی و سلامت روان معنادار بوده و سلامت روان حدود 20% درصد توسط خودکارآمدی پیش بینی شده است. رابطه بین رضایت شغلی و سلامت روان نیز معنادار بوده و حاکی از پیش بینی حدود 12 درصدی سلامت روان توسط رضایت شغلی است. همچنین رابطه بین خودکارآمدی و رضایت شغلی با سلامت روان نیز معنادار بوده و نشان از پیش بینی 24 درصدی سلامت روان توسط این دو متغیر داشت. در نهایت با تعدیل اثر خودکارآمدی ضریب همبستگی رضایت شغلی و سلامت روان به میزان 238/0 معنادار شد. بحث و نتیجه گیری: ﺑ ﻪ ﻃ ﻮ ﺭ ﻛ ﻠ ﻲ ﭘ ﮋ ﻭ ﻫ ﺶ ﺣ ﺎ ﺿ ﺮ حاکی از موثر بودن رضایت شغلی و خودکارآمدی بر سلامت روان بوده و نشان داده شد که خودکارآمدی در تقویت رابطه بین رضایت شغلی و سلامت روان نقش قابل تاملی دارد.

هدف این پژوهش مطالعه «رابطه بین توانمندسازی و خودکارآمدی با رضایت شغلی» است. نمونه آماری شامل 390 نفر از دبیران دبیرستانهای شهر تهران است که با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای از مناطق 3، 6، 11 و 18 انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت بودند از: «پرسشنامه مشخصات فردی»، «مقیاس توانمندسازی اعضای مدرسه» شورت و راینهارت، «مقیاس خودکارآمدی عمومی شرر» و «پرسشنامه رضایت شغلی مینه سوتا» که به صورت همزمان توسط گروه نمونه تکمیل گردید. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از روش آزمون همبستگی پیرسون و تجزیه و تحلیل رگرسیون چند متغیره انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین «توانمندسازی» و «رضایت شغلی»، بین «توانمندسازی» و «خودکارآمدی» رابطه مستقیم وجود دارد. بین «خودکارآمدی» و «رضایت شغلی» رابطه ای یافت نشد، در حالی که «توانمندسازی» و «خودکارآمدی» به صورت متعامل با «رضایت شغلی» رابطه داشتند. تحلیل نتایج حاکی از رابطه دو سویه بین «توانمندسازی» و «خودکارآمدی» است یعنی خودکارآمدی در معلمان در افزایش توانمندسازی آنها موثر است و به همین ترتیب توانمندسازی نیز در افزایش خودکارآمدی آنها موثر است. هم توانمندسازی و هم خودکارآمدی بر «رضایت شغلی» نیز تاثیر دارند به گونه ای که با افزایش «توانمندسازی» و «خودکارآمدی» می توان «رضایت شغلی» را در معلمان افزایش داد.